Azkenean lortu dut elkarrizketa egitea!
Hasiera batean espero ez nuen arren, gustura eta pozik atera naiz
elkarrizketatik. Hasieran lotsa puntu batekin
abiatu naiz institutura. Arraroa egin zait zentzazio hori izatea, izan ere,
konfiantza handia transmititzen didan irakaslea da hau, eta askotan egon gara
biok elkarrekin hizketan. Gaurkoa, ordea, egoera desberdin gisa azaltzen
zitzaidan; ez zen batere naturala neure burua irakasle honi era formalean elkarrizketa
bat egiten imajinatzea.
Hala ere, bera ikusi dudan bezain pronto lasaitu eta eroso sentitzen
hasi naiz, betiko naturaltasuna transmititu baitit. Gainera berarentzako ere
egoera arraroa zela ikusteak naturaltasun zentzazio hori indartu dit, eta
elkarrizketa formala espero nuena, ohiko solasaldi erosoa bihurtu dugu.
Elkarrizketa, berez, motz (25 min. Inguru) gelditu zaigu, hala ere lortutako
informazioa zehatza, baliogarria, eta aberatsa izan dela uste dut. Esan bezala,
pozik atera naiz solasaldi honetatik.
Gehien gustatu zaidana neure burua berarekin (gaztea zenean)
identifikatzea izan da. Lehenengo galderatik konturatu naiz honetaz; ea
zergatik erabaki zuen irakasle izatea galdetu diodanean, hasieran beste asmo
batzuk zituela azaldu dit, baina bizitzan izandako hainbat faktoreek irakaslea
izatera bideratu zutela. Bere esanetan; “azken finean ez dut uste izan dela
erabaki bat, baizik eta bizitzak eraman zaituen leku bat”
Hau entzuterakoan nire egoera etorri zait burura, zeinean, nik ere,
beste asmo batzuk nituen, eta azkenean, berari gertatu zaion bezala,
irakaskuntzarako bidean ikusten dut neure burua.
Beraz, esaldi horrekin geratzen naiz, bizitzak garamatzan bidea
besterik ez dela hau, eta gure kasuan, bideak, hezkuntza mundura eraman
gaituela.